Monday, February 24, 2014

Vancouver Island maar geen walvis

Dag lieve vrienden!

In wat naar alle waarschijnlijkheid onze laatste post wordt vanuit Canada, vertellen we over overmoed, romantiek, zeeolifanten en woolly mammoths.  

We hadden hard gespaard voor en uitgekeken naar onze kampeertrip op Vancouver Island.  We huurden een buske en laadden het vol met dekens, gezelschapsspelletjes en marshmallows.   In onze goedgelovigheid zouden we 's avonds gezellig rond een vuur zitten, met een pintje en een heerlijke maaltijd bij de hand.  Op onze tweede dag zouden we in Tofino een boottrip maken naar de plaatselijke hot springs en misschien zelfs walvissen zien.

U kan waarschijnlijk uit bovenstaande zinsconstructie afleiden dat het ietwat anders is uitgedraaid.  Vancouver Island is niet alleen een van de natste plekken van Canada, we kozen ook nog eens voor de week met het slechtste weer dat ze in lange tijd hadden gezien: sneeuw, hagel en kou.  Nu zijn wij niet zo snel ontmoedigd en is een beetje afzien ook wel eens plezant.  Maar de wielen van onze camper waren volledig afgesleten en probeer daar maar eens een besneeuwde berg mee op te rijden.  Toen we onderweg naar Tofino vastzaten met ons gat in de berm en onze neus in het midden van de baan, begon het ons te dagen dat Februari misschien toch niet de beste maand was voor een roadtrip.  Wel nogmaals lof voor 'de vriendelijke Canadees'.  Elke voorbijrijdende wagen stopte en bood hulp aan, maar uiteindelijk zijn we op eigen kracht uit de penarie geraakt.  Met de geur van verbrand rubber en een pluim op de hoed van mijn man.    We gaven de bergen en Tofino op, en besloten via de kustlijn het eiland te verkennen.

Op onze eerste avond kampeerden we in Parksville, waar het strand tijdens de zomer wordt bevolkt door zonnende toeristen, maar waar wij nu moederziel alleen een avondwandeling maakten.  Moederziel alleen?  Niet echt.  In het water zwommen tientallen zeeleeuwen naar wat leek op een vergadering in het midden van de baai.  We maakten een grappig filmpje van hun lawaai, maar voorlopig kunnen we slechts een foto tonen van twee eenzame zwemmers op weg naar de bijeenkomst.



Hieronder ziet u een soort zeewier dat we onder andere vonden op Botanical Beach in Port Renfrew.  Deze plant is blijkbaar de snelst groeiende ter wereld, met tot een meter per 24 uur!  Het groen van de plant zorgt voor een heel mooi contrast met het helblauwe water, maar op het land zag het er vooral een beetje angstaanjagend uit.


In het 'gematigd regenwoud' bij Botanical beach.


Eerlijk is eerlijk: we hebben uiteindelijk maar twee nachten gekampeerd.  Spaghetti maken in een sneeuwstorm of een vuur aan de gang krijgen met doornat hout is prettig voor even, maar met sommige pleziertjes moet je niet overdrijven.  Wat niet wil zeggen dat het niet prachtig is om op te staan met zicht op de oceaan en een bald eagle die over je waakt (linksboven op de foto).  No matter how cold it is.  


Op een wandeling langs de indrukwekkende potholes van de Sooke rivier.


Zoals u merkt, hebben we ook een paar dagen mooi weer gezien.  Op een daarvan stapten we langs de coastal trail in East Sooke.  Deze prachtige  wandeling was er een voor gevorderden.  Ze durven trails hier wel eens onterecht challenging  te noemen, maar in dit geval hadden ze gelijk.  Het pad (dat er vaak geen was) kronkelde langs diepe kliffen en over steile rotsen en beloonde ons met adembenemende zeezichten en alone time met een koppeltje otters.  Over romantiek gesproken.



Onze droom om een walvis of orka in levenden lijve te zien, zal nog wat langer een droom blijven, maar we kunnen niet zeggen dat we niet geprobeerd hebben.  Op zaterdag (regen, sneeuw, vrieskou) klommen we in een open boot, op zoek naar dieren.  We zagen een zeeolifant en heel veel zeeleeuwen en zeehonden en het was geweldig!  Maar geen walvis.  Tja, je kan niet te veel willen.  Mijn man in onderstaand pak was ook al goed.


Zeeolifant

Zeeleeuwen

Om de trip af te sluiten, trokken we naar Victoria. Een kleine maar charmante stad, waar we lekker gingen eten en ons niets aantrokken van de onophoudelijke regen.


En waar we in het museum deze foto maakten!


Uiteindelijk namen we een dag vroeger dan gepland de ferry terug naar Vancouver omdat we toch een gevaar op de weg waren met onze camper en het nu al een tijdje niet meer wil stoppen met sneeuwen.

En hoewel we er niet te veel aan willen denken, wordt het bijna onvermijdelijk tijd om op te ruimen en ons klaar te maken voor de terugreis eind deze week.

Alles heeft een einde en een einde is ook een begin en hebben jullie die foto van Jan met de mammoet gezien?  

Kuskus en tot snel (voor echt deze keer).

Jan en Fien


Tuesday, February 4, 2014

Thank you for calling Canon, how can I help you?

Dag lieve vrienden,

Ik weet niet of het voor u duidelijk is, maar wij zijn ons ten zeerste bewust van het feit dat onze laatste maand in Canada is ingegaan.  Maar een maand op reis is nog steeds heel lang, dus besteden wij onze tijd nuttig en doordacht.  We werken allebei (ik speel voor receptioniste bij Canon en Jan breekt de circustent van Cavalia af) en in onze vrije tijd lopen we door de bossen of op het strand of in de stad. 

De volgende foto toon ik om te bewijzen dat het hier wel degelijk the West Coast is: zonder jas in Januari en mét palmbomen.  U zal trouwens zien dat het op onze foto's atypisch mooi weer is voor Vancouver.  Dat klopt, we hebben al heel wat zonnige dagen gezien.  En op de regenachtige laten we onze camera blijkbaar thuis.



Op het strand, en u kan het niet zien, maar dit is downtown city downtown in the city.


Zelfs de post is hier cool.





Canadezen worden stereotiep voorgesteld als vriendelijke mensen. Maar dit cliché is ook gewoon de waarheid.  Als er niemand meer op de bus kan, verontschuldigt die zichzelf aan wachtende reizigers door vooraan, in plaats van de bestemming, "Sorry, bus full" te tonen.  Bij het afstappen zegt iedereen, zonder uitzondering, "thank you" tegen de chauffeur die op zijn beurt welgezind "You're welcome" antwoordt.  Deuren worden opengehouden en mensen voorgelaten in een wachtrij.  En zelfs wanneer ze je iets proberen te verbieden - zoals skaten in een woonwijk of het bloembed vertrappelen - doen ze dat op sympathieke en gevatte wijze:




Deze foto's zijn genomen langs de Baden Powell trail, lang geleden uitgestippeld door de Canadese scouts:





Het uitzicht van op mijn kantoor, op de bovenste verdieping van een building in downtown, overigens gelegen tegenover het duurste appartementsgebouw van heel Canada (links in beeld):


De tent die Jan helpt af te breken:



 Een kerkhof:


Op wreck beach, een naaktstrand vlakbij UBC (the University of British Columbia), een dorp op zich vol musea en universiteitsgebouwen en véél studenten:


En tot slot een zicht op de brug en de stad vanop onze Noordelijke oever, by night:



Het is hier niet slecht vertoeven.  Zeker niet.  Verdorie nog aan toe.

Kuskus en tot snel,
Fien en Jan

Wednesday, January 22, 2014

Never trust the weather man...

Dag vrienden,

Hadden wij al gezegd dat we in Canada zitten en dat Canada een geweldig land is maar dat ze van weersvoorspellingen niks afweten! Als het ene kanaal zegt dat het morgen regenen zal dan zegt het andere dat de zon gaat schijnen. Neen. Daar hebben ze geen kaas van gegeten. Doe mij de Frank maar. Al bij al mogen we niet klagen. Volgens mijn berekeningen heeft het al vier dagen op rij niet meer geregend.
Er wordt gezegd dat het tot volgende week woensdag niet zal regenen. Een record voor januari in Vancouver.

Toen er van zonneschijn nog geen sprake was zijn we naar het grootste aquarium van Noord-Amerika geweest:

Dolfien

Octopus

Beluga walvis (geeft helaas geen licht.  De weerkaatsing van het bassin doet hier zijn werk).

Kwal

Een andere trip ging naar Bloedel Flower Conservatory. Tevens het hoogste punt in Vancouver stad. Helaas bewolkt. Wel een bijzonder grappig standbeeld gespot.

bloemen en vogels



geestig standbeeld

Op het einde van de dag kregen we telefoon dat Fien aan de slag kon voor een paar weken. Vanaf dan is de zon weer beginnen schijnen...
Ik ben dan maar alleen op stap geweest. Op zoek naar de Norvan falls en Capilano lake.

Mijn fiets, de zon en ik.




Capilano lake

North- Vancouver is prachtig. Op een klein uurtje van downtown sta je midden in de bossen. Capilano lake heeft een stuwdam. Hier haalt de stad energie en drinkwater.

Voor wildlife is het niet echt de tijd van het jaar. Toch kwamen we een zeer bijzonder vogeltje tegen. Een hummingbird of kolibrie. Het is buitengewoon om deze diertjes te aanschouwen.



Vandaag ben ik door Kitsilano gefietst op zoek naar de grens van Vancouver. Daar waar de Pacific het overneemt van de stad de bomen en het strand. Zonnig maar koud.








Hier komen alle omgehakte bomen terecht, klaar om verscheept en verwerkt te worden. Boomstammen zo ver je kan kijken.

Tot slot nog City Hall: (het gemeentehuis)


Volgende week zijn we gelukkig samen vrij maar de week daarop zijn de rollen omgedraaid. Dan steek ik de handen uit de mouwen terwijl Fien de stad afschuimt.

Tot volgende keer, dan ben ik er weer met meer weer (ah.. Frank toch. Zegt hij dat eigenlijk nog steeds?)

Jan



Friday, January 17, 2014

Intermezzo: Travels with John

Werk en plezier staan wat in de weg van blog-tijd, maar u hoeft zich geen zorgen te maken!  Wij stellen het wel, en brengen u binnenkort weer een uitgebreid verslag.

Net als echte Vancouvenaren konden we gratis lid worden van de bibliotheek, die met talloze verdiepingen een onwaarschijnlijk aanbod heeft.  Ik lees momenteel een boek waarvan ik het zelf niet kan geloven dat ik het nog niet gelezen had (goeie zin, Fien!).  En ik wil heel graag een passage met u delen.

Uit Travels with Charley waarin de weergaloze John Steinbeck zijn reis door Amerika beschrijft:

I've lived in good climate, and it bores the hell out of me.  I like weather rather than climate.  In Cuernavaca, Mexico, where I once lived, and where the climate is as near to perfect as is conceivable, I have found that when people leave there they usually go to Alaska.  I'd like to see how long an Aroostook County man can stand Florida.  The trouble is that with his savings moved and invested there, he can't very well go back.  His dice are rolled and can't be picked up again.  But I do wonder if a down-Easter, sitting on a nylon-and-aluminum chair out on a changelessly green lawn slapping mosquitoes in the evening of a Florida October - I do wonder if the stab of memory doesn't strike him high in the stomach just below the ribs where it hurts.  And in the humid ever-summer I dare his picturing mind not to go back to the shout of color, to the clean rasp of frosty air, to the smell of pine wood burning and the caressing warmth of kitchens.  For how can one know color in perpetual green, and what good is warmth without cold to give it sweetness?



Saturday, January 4, 2014

New year, New town

Liefste vrienden,

We beginnen deze nieuwe blog uiteraard met jullie een gelukkig nieuwjaar te wensen.  Hoewel we een zeer fijn oudjaar hadden, voelden de festiviteiten toch lichtjes bitterzoet.  2013 bracht ons namelijk heel wat moois.  En in 2014 moeten wij, zoals sommigen onder jullie graag zeggen, "terug naar de realiteit".

Tja.

Wij kunnen dan ook niets anders doen dan met volle teugen genieten van onze laatste twee maanden in die andere realiteit, namelijk de onze!    En dat is er momenteel een van werk zoeken en rondfietsen in een grote, nieuwe, fenomenale stad.

Ons appartement ligt in een grote blok, ergens in het niemandsland tussen West, North en Downtown Vancouver.  Niet meteen de beste buurt, maar wel zeer centraal gelegen tussen de stad, de bergen en Stanley Park.  En achter de hoek vinden we Nancy Market, waar de muziek en de olijven ons aan de Turnhoutsebaan doen denken.  En dat is altijd leuk.

Vancouver is berucht om de regen die er valt.  Terecht, zo blijkt.  Maar we hebben ook al een paar stralende dagen meegemaakt, waarop we onszelf op onze pasgekochte, tweedehands fietsen over de Lionsgate Bridge sleuren.  Die brug is de scheiding tussen onze North Shore en Downtown en zal ervoor zorgen dat wij na twee maanden onze eigen kuiten niet meer herkennen.   
De stad zelf is fantastisch omdat je er op geen enkel moment de natuur kan vergeten.  Overal waar je je bevindt, kan je ofwel de bergen, ofwel de oceaan zien.  En meestal allebei.  Er zijn gezellige buurten tussen de wolkenkrabbers, er zijn wandel- en fietspaden, leuke cafés en restaurants en bioscopen.  Een stad, dus.  Een stad met palmbomen en mini-regenwoud.

Voor de rest maken we daar niet te veel woorden aan vuil en tonen we u liever wat beeldmateriaal...

De beruchte brug.

Een wasbeer op ons balkon.


Nogmaals de brug, met rechts in beeld ons appartementsgebouw!




Een bald eagle in Lighthouse park.


Nog een bald eagle, en heel wat meer in de lucht...

Kleine Truman Show referentie.


Grote bomen.

Grote bomen.


Kuskus en tot snel!
Fien en Jan

PS: We zijn bang dat u ons gezeur ondertussen beu bent, maar aangezien wij weer voor lange tijd op dezelfde plek verblijven, kunnen we weer post ontvangen.  Voelt u zich geroepen, kan u altijd onze ouders om het adres vragen...